Na een maand of wat komt er eindelijk weer water uit de kraan! Gisterochtend stopte er een tankauto voor de poort, die tienduizend liter water in onze drooggevallen reservoirs pompte. Daar streek de goedgehumeurde uitbater van de tankauto 1500 Leone voor op. Kassa! Water is een schaars goed in Freetown. En onder invloed van een toxische combinatie van extreme armoede enerzijds en een kapitalistisch gestuurde economie anderzijds, leidt dat tot verontrustende en bizarre situaties.
Tussen kerst en nieuwjaar zijn Moses en ik verhuisd naar een rustige compound op een heuvel. Een hele opluchting om verlost te zijn van de dominante huisbazin aan de lawaaiige Congo Cross rotonde, maar na een paar dagen gaven de kranen geen sjoege meer. Onze watertanks, ieder goed voor vijfduizend liter, bleven leeg. Het waterbedrijf zou een paar keer per week water moeten leveren. Maar als ze dat al doen, bereikt dat water om onduidelijke redenen onze compound niet. We lieten de aansluiting op de hoofdleiding vervangen, betaalden met frisse tegenzin de achterstallige rekeningen van de nieuwe huisbaas en lieten een mannetje uit de buurt de andere leidingen nalopen. Zonder resultaat.
Het feit dat we op een heuvel zitten helpt niet mee, maar het grootste probleem is dat de armen uit de buurt, die in zinken panbody's en houten keetjes wonen, zonder kranen of sanitaire voorzieningen, de leidingen van de rijken doorsnijden en het water aftappen. Dat water gebruiken ze voor hun eigen huishouden. Of ze verkopen het voor een leuke prijs terug aan de rijken die met hun gesaboteerde waterleidingen geen kant op kunnen. Is er een marxist in de zaal die dit fenomeen kan duiden?
De afgelopen weken daalde Moses in alle vroegte de heuvel af, met tien inderhaast aangeschafte jerrycans, om te doen wat de armen doen: illegaal water tappen op een van de punten waar de leidingen zijn doorgesneden. Om de volle jerrycans boven te krijgen, moest hij vervoer zien te regelen. De meeste tuktukbestuurders bleken voor het vervoeren van water meer geld te vragen dan voor het vervoeren van mensen. Na veel waterstress bleef er maar een oplossing over: een tankauto met duur water voor laten rijden en de reservoirs volgooien. En zo geschiedde.
Saillant detail: de tankauto wordt vrolijk en wel geëxploiteerd door hetzelfde waterbedrijf dat er met geen mogelijkheid in slaagt het water op de gewone manier, dat wil zeggen via de leidingen, aan onze compound te leveren. Ik wacht met smart op die marxistische analyse.
Februari 2026